67

1. امروز بعد چند ماه باهاش رفتم بیرون. کالیمبایی که براش هدیه گرفته بودمو دادم و کلی ذوق کرد. خوشحالم که خوشش اومد. از هر دری حرف زدیم. دلم براش تنگ شده بود. نه اونقدری که دلم بریزه یا چی... از سفرش از خونواده‌ش از پارتنرش حرف زد. سعی کردم گوش بدم و باهاش همدردی کنم. وسط حرفا هردومون سکوت کردیم. اونی که پرسید چته من بودم. عادت دارم به این که کسی نخواد بفهمتم. بخاطر همین وقتی کسی بی‌دلیل و فقط برای خودم، حالمو می‌پرسه برام دوست‌داشتنی و عزیز میشه. الان فهمیدم بیشتر از اونی که دلتنگ اون باشم، از تنهاییه که دلم خرد میشه. از دست دادنش فقط کنار زدن پرده بود تا بفهمم خیلی جاها هنوز جای کار دارم. امیدوارم خوشبخت بشه. شیک شکلاتی خوردم. تا رسیدم خونه رفتم دستشویی و همه‌شو بالا آوردم. فکر کنم کامل خوب نشدم ولی هیچ دردی ندارم.

 

2. نمیدونم چرا وبلاگتو بستی. اینکه صرفا موقتی یا برای همیشه. ولی اگه موقتیه بدون من اینجام و هرجور بتونم کمکت میکنم. اگرم برای همیشه‌ست امیدوارم فرصت خداحافظی بهم بدی. راهی نداشتم که باهات حرف بزنم امیدوارم بخونی.

66

And there are times when you endure so much pain and suffering at the thought of someone, yet you will never share a damn word with them cause you know it's just not fair. cause it's your pain. Yours and only yours.

65

از خواب بیدار شدم و فهمیدم اوضاع خوب نیست. سردرد و برون‌روی. تا رسیدم کارگاه و هرجی که بود رو تگری زدم‌. کولر اینجا خرابه و حتی استراحتم نمیشه کرد. بهتره برگردم خونه...

حداقل امیدوارم کفاره محسوب بشه :/🥲

64

Laying with your soon to be rotten body on the floor, as exhaustion and fatigue runs through your veins. Not even rest can recharge me anymore. I'm drained to my bones.

63

از تنهایی به آدما پناه می‌بری و از ترس طرد شدن، از همون آدما فرار می‌کنی.

این تکرار تلخ، میشه قصه‌ی دلتنگی ما.

62

If I was in need, on the verge of breaking down, would you save me?

61

I'm drained to the last bit of my soul, and it doesn't let me help myself. 

60

I need peace. I need some internal, eternal peace. I need myself back. I need everything to be silent. I wanna run away from everything, everyone, mostly myself and my life. I'm tired.  I'm tired even though I didn't do anything. I'm tired deeply. 

59

نیمه‌شب در حال فرو دادن تخم مرغ آب‌پزم. کم‌اشتهاییم مانع اصلی تغییر وزنمه فک می‌کنم حتی یک کیلو هم بالا نیومدم تو این مدت. به این فکر میکنم که برای حل کم‌اشتهایی چیکار کنم. احتمالا ترشی امتحان کنم از فلکه هم سبزی بگیرم و... باید آشپزی و چندتا رسپی ساده هم یاد بگیرم تا برای خودم میان وعده درست کنم برای قبل ناهار و قبل تمرین.

به مشاور پیام میدم سورس بده مطالعه کنم بین جلسات، میگه بیا جلسه بعد میگم -_-. کتاب صوتی جدیدمو گوش میدم و دوستش دارم. این مدت، مدام داستان تئوری پنجره شکسته میاد به ذهنم و بهم اشاره میکنه که وضعیت محیط اطرافم در کنار افکارم، مهمه. اتاقم وضعش عجیب بهم ریخته‌ست و هیچ انرژی‌ای برای مرتب و تمیزکاریش پیدا نمیکنم. میخوام بهداشت شخصی رو خیلی جدی‌تر بگیرم. مخصوصا تو تابستون جهنم اینجا و گرد و خاک غیرقابل اجتنابش.

امیدوارم این شیب نشکنه و دوباره نزولی نشه که واقعا نمیکشم. امیدوارم ذهنم خلوت‌تر شه. فکرای جایگزینِ جدیدِ بهتری داشته باشم. امیدم بیشتر شه بهمراه انرژیم و مومنتوم و جریان مثبتم، ادامه دار باشه.

58: لاغر

شخصیتم، اگه بشه گفتی دیگه چیزی به عنوان شخصیت دارم، بشدت لاغر و نحیف و زودرنج شده. به اتفاقا و چیزایی که باعث رنجشم میشن نگاه میکنم و به این فکر میکنم که منِ چندسال قبل هرگز فکر نمیکرد دچار همچین مسخره‌بازیایی شده باشه. نه که قبلا قوی بوده باشم نه، صرفا از بحرانی که روش راه میرفتم خبر نداشتم یا اینکه خودمو می‌زدم به بی‌خبری.

نه غذای روح بهم میرسه نه غذای فکر. روح و ذهم شدن یه آدم لاغر حتی لاغرتر از جسم واقعیم، طوری که هر غذایی رو بذاری جلوش لعد قاشق دوم بالا آورده. میتونی دنده‌هامو ببینی و همچنین چشای عقب‌نشسته‌ام رو. محتوای مذهبی؟ میرم سراغش آدمشو پیدا میکنم و حرفا و سخنرانی‌ش هم به دل میشینه ولی فقط به دل اون لایه‌ی مذهبیِ من میشینه و می‌بینم برای گوش دادن جلسه بعد باید دنبال خودم بدوام. محتوای ساینتیفیک و علمی؟ گوش میدم و از سورس خوبشم گوش میدم و اینم به دلم میشینه ولی می‌بینم برای کسیه که نفسش چاق باشه نه یکی مثل من که یادش نمیاد نفس راحت چیه. 

داستان نوشتن؟ شوقش رو "داشتم" و با تنبلیم کشتم. گوش دادن به توسعه‌فردی و جوین شدن تو کامیونتی‌هاشون؟ ۹۹درصد زردن و کامیونیتی‌هاشونم مثل قبیله‌های دینی میمونه تاکسیک و متعصب. عرفان؟ باتری انگیزه‌ام کفاف نمیده و نسبت گرفتن نتیجه به تلاشم، به صفر مِیل می‌کنه. کتاب؟ attention span و قدرت تمرکزم خیلی اِفد‌آپ‌تر از اونی که سمتش برم. ورزش رو انجام میدم و عملا تنها نقطه روشنه روزامه.

حس می کنم خیلی سطحی شدم و عمق‌ام رو از دست دادم. در کنارش عقل و ثباتم رو هم. تا وقتی آرامش و حوصله و منطقم برنگرده، تلاشام دست و پا زدن تو باتلاقه.